Muziek voor het hoofd en muziek voor het lichaam. Dat hoor je niet meer elke dag. De Amsterdamse band TenTemPiés met het Chileense bloed in de aderen zet je tegelijk aan het denken en aan het dansen. En niet zo’n beetje ook. Zanger Maurino Alarcón Seguel is een ‘rebelucionario’. De barricaden op, maar wel met dansschoenen aan. Hun vurige tweede album Rebelucionario komt op 24 oktober 2014 uit. Voor sommigen lijkt het pas hun debuut te zijn.

In de muziek van TenTemPiés zit zoveel. Politiek, maar niet te zwaar, passie en heel veel lol. Luister eens naar de single Quiero Saltar. Zelfs met een beetje ‘vakantie Spaans’ kom je er wel wijs uit. Opgesierd met catchy handgeklap dat doet denken aan de Gipsy Kings zingt Maurino dat hij ‘zingt om te bevrijden.’ Het is een nummer dat de punch heeft om een cross-over naar een breder publiek te maken zoals de ‘Mestizo’ (‘mix’) muziek van Mano Chao. Ze noemen het weleens ‘Damsko Mestizo’, slang voor ‘Amsterdamse mix’ (ska, cumbia, rock, reggae en punk). Want dat ze uit Mokum komen, willen ze weten.

TenTemPiés begeeft zich in meer dan een opzicht in twee werelden. Maurino is geboren in Nederland in een Chileense familie in ballingschap. Zijn ouders ontvluchten hun vaderland na het verdrijven van president Allende na de staatsgreep van 11 september 1973, die andere invloedrijke 911 uit de wereldgeschiedenis. Samen met Jouke Schwarz – half Schots, half Nederlands – richt hij de band op. Jouke is juist opgegroeid in Chili waar zijn vader dan als sterrenkundige werkt. Hij is pas zes jaar in Nederland. De ‘culture clash’ in de band is voelbaar. Twee werelden geven de artistieke wrijvingskracht van dansen op een vulkaan. Het resultaat: muziek voor de bovenkamer én het onderstel.

Live weet TenTemPiés het festivalpubliek flink op z’n kop te krijgen, op Paaspop, Zwarte Cross en Into The Great Wide Open. 3VOOR12 is lyrisch na hun 5 mei show in Utrecht: ‘TenTemPiés is een festivalzekerheidje. Euforisch optreden!’ En ook internationaal, van Chili tot China, Duitsland, Frankrijk en Spanje, ontketent de band bij iedere show een waar volksfeest.

Nu dan is daar eindelijk het nieuwe album Rebelucionario, hun ‘tweede debuut’, opgenomen in de Electric Monkey Recording Studio in Amsterdam-Noord. De Chileense revolutie komt in de Spaanstalige politieke teksten weer tot leven. Het Chili van nu is het rijkste land van Latijns Amerika, waar het Amerikaans aandoende consumentisme en opkomende obesitas nieuwe revolutionaire gevoelens aanwakkert bij studenten, die alles inclusief het onderwijs onbetaalbaar zien worden. ‘In Chili gaat men niet dood van de honger, maar de mensen werken er wel zes a zeven dagen per week om rond te komen,’ constateert Maurino met een zekere tegenzin. De hardwerkende middenklasse begint zich te roeren. Het bandlogo met de gebalde vuist geldt als ’n krachtig statement.

Het gedachtegoed van de linkse beweging uit de tijd van Allende is nog altijd springlevend. Als bij een bijeenkomst in Chili de namen van de aanwezigen worden afgeroepen, dan zegt men: ‘presente!’ Dat doet men ook voor de overledenen. Alsof ze er nog zijn. In het nummer Canto Para Gritar wordt hetzelfde geroepen als het gaat om het opnoemen van de waarheid en gerechtigheid. Alhoewel vermoord door de militaire junta, roept men ook dan ‘presente!’ Deze grondrechten leven ondanks duchtige tegenwerking altijd voort. ‘Die songtitel zegt dat ik zing om te schreeuwen, om iets over te brengen,’ verklaart Maurino. Als ze de wereldberoemde politicoloog Noam Chomsky vragen of ze een audiofragment uit zijn lezing over de twee 911s mogen gebruiken voor een interlude op de plaat, verkrijgen ze probleemloos zijn akkoord.

De dampende ‘Damsko Mestizo’ is een lust voor het oor. Het strakke samenspel van de band is voor de opnames nog verder aangescherpt. Ritmetandem, drummer Remco Menting (ook bekend van jazzensemble Kapok), en bassist Nathan Klumperbeek laat geen steek vallen. Venezolaanse percussionist Miguel Padron (ex-Laberinto) is onnavolgbaar en een van de weinige percussionisten die zowel metal als salsa kan spelen en weet te combineren in zijn spel. Jouke Schwarz is als sologitarist een heuse autodidact. Zijn spel is totaal onvoorspelbaar en ‘gek’ aldus Maurino, zelf een buitengewoon gepassioneerd zanger. De blazerssectie onder leiding van (op de plaat) Lucian McGuiness (maar live Marc ManGin) houdt stevig de wind onder de grooves.

De keuze voor Pieter Both als producer voor het 2e album is een schot in de roos. Als zanger van Beef is hij de ideale figuur om de veelzijdige band op weg te helpen in de studio, en niet alleen vanwege de reggae-invloeden. Hij is een verbinder en is geslaagd in zijn streven de band nòg beter te maken. In de eindmix van maestro Frans Hagenaars zijn de euforie en de power van de optredens niet verloren gegaan in de studio.

Het netwerk rond de band draagt bij aan de goede vibe die de bandleden onderling voelen. Want vibe is het sleutelwoord voor TenTemPiés. Het titelnummer Rebelucionario met een sample van reggae-icoon Peter Tosh legt ons de vraag voor of we gaan voor de strijdbaarheid of voor de handreiking om er samen iets moois van te maken. Die keuze is niet moeilijk. Uithoudingsvermogen is evenwel vereist. De naam TenTemPiés staat voor de muzikale variant op het vieruurtje, om bij een ‘inzakkertje’ stevig overeind te blijven. Je eet wat en kunt er weer tegenaan. Volgens diezelfde gedachte zing en dans je en kun je de wereld weer aan. Stand your ground!

Geschreven door: Robbert Tilli

Line-up:
Maurino Alarcón: zang, slaggitaar
Jouke Schwarz: sologitaar
Nathan Klumperbeek: basgitaar
Remco Menting: drums
Miguel Padron: percussie
Marc ManGin: saxofoon
Matias Varela: trombone
Julius Kaufmann: trompet